انواع چسبها
انواع چسبها
چسبهايي كه توسط واكنش شيميايي سخت ميشوند
چسبهاي اپوكسيدي:
اپوكسيدها ، بهترين نوع چسبهاي شناخته شده ساختماني هستند و بيشترين كاربرد را دارند. رزين اپوكسي كه اغلب در حالت معمول استفاده ميشود، معمولا دي گيليسريل اتراز بيس فنل DGEBA)A) ناميده ميشود و بوسيله واكنش نمك سديم از بيس فنل A با اپي كلروهيدرين ساخته ميشود. آمينهاي آروماتيك و آليفاتيك به عنوان عامل سخت كننده استفاده ميشوند. اين چسبها به چوب ، فلزات ، شيشه ، بتن ، سراميكها و پلاستيكهاي سخت بخوبي ميچسبند و در مقابل روغنها ، آب ، اسيدهاي رقيق ، بازها و اكثر حلالها مقاوم هستند. بنابراين كاربرد بيشتري در چسباندن كفپوشهاي وينيلي در سرويسها و مكانهاي خيس و به سطوح فلزي دارند.
چسبهاي فنوليك براي فلزات:
وقتي كه فنل با مقدار اضافي فرمالدئيد تحت شرايط بازي در محلول آبي واكنش كند، محصول كه تحت عنوان رزول شناخته شده و اليگومري شامل فنلهاي پلدار شده توسط اتروگرومتيلن روي حلقههاي بنزن ميباشد، بدست ميآيد. براي جلوگيري از تشكيل حفرههاي پر شده از بخار ، اتصالات چسبهاي فنوليك تحت فشار ، معمولا بين صفحات پهن فولادي گرم شده توسط پرس هيدروليك سخت ميشوند. بدليل شكننده بودن فنوليكها ، پليمرهايي از جمله پلي وينيل فرمال ، پلي وينيل بوتيرال ، اپوكسيدها و لاستيك نيتريل اضافه ميشود تا سختتر گردند.
چسبهاي تراكمي فرمالدئيد براي چوب:
تعدادي از چسبهاي مورد استفاده براي چوب نتيجه تراكم فرمالدئيد با فنول و رزوسينول (1و3 دي هيدروكسي بنزن) هستند. بقيه با اوره يا ملامين متراكم ميشوند.
چسبهاي آكريليك:
چسبهاي ساختاري شامل منومرهاي آكريليك توسط افزايشي راديكال آزاد در دماي محيط سخت ميشوند. منومر اصلي ، متيل متاكريلات (MMA) ميباشد، اما موارد ديگري از قبيل اسيد متاكريلات براي بهبود چسبندگي به فلزات بوسيله تشكيل نمكهاي كربوكسيلات و بهبود مقاومت گرمايي و اتيلن گليكول دي متيل اكريلات براي شبكهاي كردن نيز ممكن است مورد استفاده قرار گيرد.
كلروسولفونات پلي اتيلن ، يك عامل سخت كننده لاستيك است و كيومن هيدورپراكسايد و N,N دي متيلن آنيلين ، اجزاء يك آغازگر اكسايشي- كاهشي هستند. پيوند دهنده هايي كه براي اتصالات محكم مصنوعي به استخوانهاي انسان و پوششهاي چيني براي دندانها استفاده ميشود نيز بر مبناي MMA هستند و بطوركلي براي جسباندن فلزات ، سراميكها ، بيشتر پلاستيكها و لاستيكها استفاده ميشود و اتصالات پرقدرتي را ايجاد ميكنند.
چسبهاي غير هوازي:
چسبهاي غير هوازي در غياب اكسيژن كه يك بازدارنده پليمر شدن است، سخت ميگردد. اين چسبها اغلب بر پايه دي متاكريلاتهايي از پلي اتيلن گليكول هستند. كاربرد اين چسبها ، اغلب در محل اتصال چرخ دنده ها ، تقويت اتصالات استوانهاي و براي دزدگيري ميباشد.
چسب هاي پلي سولفيدي:
پلي سولفيدها در ابتدا به عنوان دزدگير استفاده ميشدند و يك كاربرد مهم دزدگيري لبههاي آينههاي دوبل ميباشد. هر دو براي اينكه واحدها را باهم نگه دارند و مانعي در برابر نفوذ رطوبت ايجاد كنند. آنها به وسيله بيس (2- كلرواتيل فرمال) با سديم پلي سولفيد تهيه ميشوند و به منظور كاهش قيمت از پركننده هاي معدني استفاده ميشود. به عنوان نرم كننده ، از فتالاتها و معرفهاي جفت كننده سيلاني استفاده ميشود و عامل سخت كننده آنها شامل دي اكسيد منگنز و كرومات هستند.
سفت شدن لاستيكي چسبهاي ساختماني:
بسياري از چسبهاي ساختماني ، پليمرهاي لاستيكي حل شده اي در خودشان دارند. وقتي كه چسبها سخت ميشوند، لاستيك به صورت قطراتي با قطر حدود 1µm رسوب ميكند. لاستيكهاي استفاده شده در اين روش شامل پلي وينيل فرمال (pvf) و پلي وينيل بوتيرال (PVB) هستند كه هر دو بوسيله واكنش آلدئيد مناسب با پلي وينيل الكل ساخته ميشوند.